województwo zachodniopomorskie

Pewnego razu jednego z miejskich rzezimieszków w związku z przepełnieniem aresztu zamknięto na noc w wieży darłowskiego zamku. Rano strażnik odnalazł go niemal nieprzytomnego z przerażenia. Okazało się, że w nocy w pomieszczeniu nagle zrobiło się bardzo zimno, a następnie ściana komnaty rozstąpiła się. Ukazał się w niej duch kobiety, odzianej w białą szatę, która w milczeniu przeszła przez pomieszczenie i zniknęła w przeciwległej ścianie.

W dawnych czasach, aby ułatwić nawigację rybakom i handlarzom, rozpalano na wydmach wyspy Wolin wielkie ognisko. W ten sposób w dzień lokalizację sygnalizował słup dymu, zaś w nocy — blask ognia. Aby podtrzymywać ogień, używano drewna z lasów, którymi była porośnięta cała wyspa. Z czasem jednak drewna zaczęło brakować, wycięto bowiem już wszystkie drzewa. Jedynie jedno z najstarszych, stojące w centrum miejscowości, pod którym często chronili się przed upałem lub deszczem warszowscy “latarnicy”, zachowano na pamiątkę. Z czasem zaczęto je nazywać właśnie “dębem latarników”.

Synowie księżnej Zofii, żony księcia Eryka, nie mieli łatwego dzieciństwa. Ojciec przebywał w Wołogoszczy na Pomorzu Przednim, zaś mieszkająca w Darłowie matka zajmowała się głównie romansami. Książęta więc wałęsali się po mieście brudni i w podartych ubraniach. Z początku mieszczanie pomagali im, jednak z wiekiem ujawniały się ich cechy, które zniechęcały do dalszego wsparcia. W szczególności starszy, Kazimierz, miał paskudny charakter.

W dawnych czasach w miejscu, gdzie obecnie znajduje się Jezioro Głębokie, znajdowała się osada. Jednak jej mieszkańcy prowadzili występny tryb życia, dlatego też spotkała ich kara. Ich domy, sady, ulice zapadły się i zalała je woda, tworząc jezioro. Raz w roku, w noc świętojańską, można usłyszeć tam jeszcze dźwięki dzwonu z wieży kościoła, która na chwilę wynurza się z głębin.

Dawno temu w Karsiborze mieszkała piękna dziewczyna imieniem Wisna. Była ona córką miejscowego piekarza, stąd nadano jej przydomek “Piekarzyna”. Wielu chłopców starało się o jej rękę, jednak Wisna oddała swoje serce rybakowi Gosławowi z Lubina.

We wsi Narost na brzegu jeziora stała niegdyś niewielka kapliczka. Wybudował ją pewien templariusz, który został raniony podczas walk z niewiernymi. Ponieważ był on też dobrym uzdrowicielem, zdołał się wylizać z niemal śmiertelnych ran, ale nie mógł już wrócić do walki. Osiadł tedy w Nowej Marchii i tam służył ludziom swoją wiedzą uzdrowicielską. Poza tym jednak stronił od ludzi, a jego towarzyszami byli biały kruk o czerwonych oczach oraz biały gołąb o czerwonych łapach.