województwo pomorskie

W pobliżu Pinczyna niegdyś swoją siedzibę miał diabeł. Nie podobało mu się, że okoliczni mieszkańcy tak tłumnie nawiedzają pinczyński kościół, toteż postanowił dać im nauczkę. W bezgwiezdną noc znalazł wielki głaz, oplótł go łańcuchem i zaciągnął w pobliże świątyni. Planował zastawić nim wejście, tak by nikt już nie mógł wejść do środka.

Pewnego razu diabeł umówił się z gburem z Kaszub, że za cenę jego duszy wybuduje w ciągu nocy most przez jezioro. Naznosił więc z okolicy głazów i zabrał się do układania ich w groblę. Widząc to, chłop przestraszył się, sądził bowiem, że jest to zadanie niemożliwe. Nie chcąc utracić duszy, udał się po radę do swojej żony. Ta, po chwili namysłu, udała się do kurnika i sypnęła ziarna kurom się w nim znajdującym. Zaspane ptaki zaczęły jeść, a zdezorientowany kogut zapiał, myśląc że to już ranek.

W pradawnych czasach obszar Kaszub przemierzał olbrzym Stolem. W zagłębieniach, które powstawały od jego kroków, tworzyły się jeziora. A gdzie usiadł, tam dolinę utworzył. W pewnym momencie, gdy był w okolicach dzisiejszego Kisewa, poczuł, że go coś uwiera w bucie. Zdjął obuwie i dostrzegł tam kamień. Zdenerwowany, cisnął głaz w kierunku Kębłowa. Kamień wylądował w lesie i dziś znany jest pod nazwą “diabelski”.

Mieszkającemu w Mechowie diabłu o imieniu Purtik bardzo przeszkadzały odgłosy nabożeństw z mechowskiego kościoła. Postanowił więc świątynię zniszczyć. Jednej nocy poleciał aż do Szwecji, bowiem tam kiedyś widział idealnie nadające się do zadania głazy. Wracał, dźwigając mozolnie wielki kamień, aż mu się od tego zepsuł but. Przysiadł więc po drodze na leśnej polanie i zaczął go naprawiać.

W XIII wieku papież Innocenty wysłał biskupa Sendezę do króla duńskiego Eryka, by nakłonić go do organizacji krucjaty przeciwko pogańskim piratom. W dowód swojej dobrej woli powierzył posłańcowi cenną relikwię — głowę świętej męczennicy Barbary, która miała wzmocnić prestiż Eryka jako chrześcijańskiego władcy. Po przybyciu do Danii okazało się jednak, że król wyruszył na wyprawę do Szwecji. Niestrudzony legat papieski wsiadł na statek i ruszył za nim.

W XIII wieku Gdańsk i okolice nawiedził wielki głód. Tak się złożyło, że cystersi z oliwskiego klasztoru mieli w swoich spichrzach dużo zboża. Nakazał przeto opat, by wybudować piece, namleć mąki i wypiekać chleby, które następnie rozdawano ubogim.

W czasach kiedy Bałtyk był jeszcze gładkim i spokojnym morzem, w pobliżu Lisiego Jaru zamieszkał pierwszy rybak, imieniem Fabisz. W związku z tym, że był jedyny w okolicy, powodziło mu się całkiem nieźle. Jego jedynym zmartwieniem był purtk — miejscowy diabeł. Płatał on Fabiszowi niezliczone figle, uprzykrzając życie.

Kiedyś gromada dzikich świń grzebała w leśnym runie w poszukiwaniu pożywienia. Zamiast niego jednak dokopały się do wody, która wypłynęła spod ziemi. Z czasem zaczęła płynąć coraz szerszym strumieniem, aż powstała rzeka. Nazwaną ją Wieprzą, dla upamiętnienia jej “odkrywców”.

W miejscu, gdzie dziś płynie Wieprza kiedyś swoje pole miał diabeł. Chciał je zaorać, ale nie miał konia, więc pomysłowy czart zaprzągł do pługa swoją teściową. Była to jednak kobieta stara i słaba. Pługiem, który ciągnęła, zarzucało raz w lewo, raz w prawo, a w bruzdy wpływała woda. Widząc to diabeł złapał się za głowę i przegonił kobietę. Ta uciekała, wlokąc za sobą pług. Woda dalej wpływała do tworzonych przez nią bruzd.

Kupiec Frank mógł się poszczycić nie tylko jednym z najbardziej okazałych statków, przewożących towary po Bałtyku, ale również piękną córką, Kristą. Dziewczyna często towarzyszyła ojcu w kupieckich wyprawach, umilając swoim śpiewem czas na morzu jemu i jego załodze. Wszyscy traktowali ją jako swego rodzaju talizman. Co ostatecznie przyczyniło się do ich zguby.

Działo się to wiele lat po wydarzeniach opisanych w legendzie o pierwszym ogniu na Rozewie. W międzyczasie na rozkaz polskiego króla wybudowano prawdziwą latarnię morską w miejscu, gdzie Krista i Fabisz rozpalali ognisko sygnałowe. Latarnikami zostali dziedzicznie ich potomkowie – ród Fabiszów.

W dawnych czasach w miejscu, gdzie teraz znajduje się jezioro, płynęła rzeka. Na jej lewym brzegu wznosił się obronny zamek. Jego pan wyjechał kiedyś w dalekie kraje na wojaczkę, zostawiając za sobą córkę, która z czasem wyrosła na piękną kobietę.

Dawno temu w lasach niedaleko Lęborka żył pewien smok. Uprzykrzał on często życie okolicznym mieszkańcom, jak to smok. Któregoś razu porwał dziewczynę z Redkowic i uwiężił ją na wyspie na środku jeziora Łebsko. Jeszcze długo było wtedy słychać nad wodą jej krzyki.

Kiedy dawniej Mierzeja Wiślana była jeszcze archipelagiem małych wysepek, stanowiła popularną bazę wypadową bałtyckich piratów. Zdradliwe mielizny dobrze ich chroniły przez zapuszczającymi się w okolice wścibskimi okrętami wojskowymi.

Dawno temu rzeka Reda szersza była niż obecnie i spławna. Flisacy spuszczali nią drewno z puszczy, które dalej mogło płynąć do dalekich krajów. U ujścia rzeki rozwinęła się wieś Rewa. Jej mieszkańcy udawali się w dalekie podróże z drewnem i towarami, a przywozili z nich złoto i inne bogactwa. Mówiono wtedy, że w każdym porcie świata można było spotkać Rewianina.

Dawniej Wieprza wypływała z nieistniejącego już jeziora. Na jego środku znajdowała się wyspa. Na wyspie rosła świeża i soczysta trawa, więc lokalni mieszkańcy chętnie przepędzali tam bydło, by się pożywiło.

Około 1050 roku w pewien poranek na brzeg Bałtyku w miejscu, gdzie obecnie znajdują się Rowy, został wyrzucony uszkodzony okręg wikingów. Jego załoga rozbiła obóz, opatrzyła rannych i rozpoczęła naprawę statku. W międzyczasie jednak spodobało im się to miejsce i postanowili założyć tutaj osadę. Tak powstały Rowy, które przez kolejne lata stały się miejsce, z którego wikingowie wyruszali na łupieżcze wyprawy.