województwo opolskie

Pewnego razu gajowy w okolicach Niemodlina zauważył rannego jelenia. Zwierze zostało ranione przez kłusownika i wydawało się, że nie wyjdzie z tego cało. Jednak gajowy spostrzegł, że jeleń codziennie pije wodę z pewnego źródła oraz zanurza w nim ranną kończynę. Po kilku dniach całkiem ozdrowiał i odszedł.

Wzgórze niedaleko Rożniątowa od kiedy ludzie pamięcią sięgali było siedzibą sił nieczystych. Ponieważ takie sąsiedztwo nie było specjalnie dobre, postanowiono uporać się z nim poprzez budowę na szczycie kościoła. Robotnicy zdołali położyć fundamenty, jednak gdy zabrali się za wznoszenie ścian, wściekły diabeł zbierał wielkie głazy z okolicznych pól i ciskał nimi we wznoszoną świątynię, niszcząc wysiłek robotników.

Elżbieta, córka strzeleckiego księcia Alberta nie miała może największego posagu, ale nadrabiała urodą. W końcu zdecydowano, by wydać ją za kujawskiego księcia Władysława Białego. Mimo aranżowanego małżeństwa para zakochała się w sobie. Tym większa rozpacz opadła Władysława, gdy Elżbieta nagle zmarła. Zastawił on swój majątek i wyruszył najpierw na wyprawę krzyżową, a potem do Francji, gdzie przywdział klasztorny habit.

Kiedyś na północny-zachód od Głubczyc na wzgórzu stała gospoda. Pewnego razu przyjechali do niej goście i zamówili na kolację bigos. Jakież było ich zdumienie i przerażenie, kiedy pośród kapusty znaleźli palec, wyglądający na ludzki. Po cichu opuścili gospodę i pojechali do miasta, gdzie donieśli o sprawie straży. Gdy służby przybyły do gospody, znalazły studnię do połowy wysokości wypełnioną ludzkimi szczątkami. Na pamiątkę tych kanibalskich historii, górę na której stała gospoda nazwano Górą Mordu.

Obecny zamek w Mosznej powstał na początku XX wieku w miejsce spalonego pałacyku myśliwskiego. Głównym budowniczym był hrabia Franz Hubert von Tiele-Winckler. Wielu zastanawiało się w jaki sposób hrabiemu udało się zbudować tak dużą budowlę w trzy lata. Ten odpowiadał zdawkowo, że podpisał w tej sprawie pakt z diabłem. Podobno w swoim gabinecie miał on nawet obraz przedstawiający moment podpisania umowy.

Pewnej zimy urodziło się w Naroku nietypowe dziecko. Niemowlę od początku miało zęby, a na plecach nosiło znamię w kształcie nożyczek. Od urodzenia również potrafiło mówić. Wkrótce jednak zmarło i pochowano je na narockim cmentarzu.

Dawno temu gdzieś na Opolszczyźnie żyła piękna księżniczka imieniem Molesta. Jej uroda, podobnie jak imię, była niespotykana. Nic więc dziwnego, że wielu adoratorów starało się o jej rękę. Wśród nich był pewien rycerz o złym sercu. Zjechał on na zamek rodzinny Molesty, na wyprawioną przez jej rodziców ucztę. Gdy jednak na miejscu dowiedział się, że jego wybranka zdecydowała się już wyjść za innego, nie potrafił się z tym faktem pogodzić.

Meluzyna była piękną kobietą żyjącą w Krapkowicach, w której zakochał się opolski książę Bolesław. Para wzięła ślub i wkrótce doczekała się dzieci. Jednak Bolesława dręczyła jedna kwestia: tuż przed ślubem Meluzyna zmusiła go do obietnicy, że nigdy nie będzie kontrolował co robi w piątkowe i sobotnie wieczory.

Meluzyna była pół kobietą, pół rybą. Żyła w wodach Odry w pobliżu Krapkowic. Swoimi wdziękami wabiła najpiękniejszych młodzieńców z miasta nad brzeg rzeki, gdzie ci później przepadali bez wieści. Po kilku latach działalności skończyli się już młodzi piękni chłopcy w Krapkowicach, przestano też widywać Meluzynę. Kilka lat później z dna Odry wydobyto jej skamieniałe ciało i przeniesiono do baszty. Stało się ono podstawą pomnika, który stoi dziś na krapkowickim rynku.

Dawno temu niedaleko Opola znajdowała się karczma, w której często organizowano huczne zabawy. Nie oglądano się przy tym w ogóle na dni postne. W któryś Wielki Piątek również wyprawiono, jak co roku, tańce. Tym razem jednak kara boska spotkała zarówno właścicieli przybytku, jak i bawiących się w nich gości.

Dawno temu w Nysie zmarła żona burmistrza, zostawiając męża z malutką córką Emmą. Ten, nie móc sobie poradzić z jej wychowaniem, wysłał ją do siostry do dalekich Niemiec. Tam Emma wyrosła na urodziwą pannę, w które zakochał się pewien malarz Wido.

Dawniej na wzgórzu dziś zwanym Zakrzowską Szpicą stał okazały zamek. Panowali na nim bogaci hrabiowie, znani ze skłonności do rozpusty. Podczas jednej z wystawnych uczt, wydawanych w zamku, pobliską drogą przechodził stary żebrak. Nie jadł już od wielu dni, zapukał więc do wrót zamku, by spytać, czy nie mógłby dostać jakichś resztek jedzenia ze stołu. Do tego zbliżała się burza, więc starzec poprosił też o możliwość przeczekania jej pod dachem.

Jedna z guwernantek pracujących dla rodziny von Tiele-Winckler zakochała się w hrabim Franzu Hubercie. Ten jednak odrzucił jej zaloty. Zraniona kobieta udała się na najwyższą z 99 wież zamku w Mosznej i rzuciła się z niej, ponosząc śmierć. Pochowana została na jednej z wysp w parku otaczającym zamek.

W 1241 roku kiedy Tatarzy najeżdżali ziemie polskie, zrobili sobie postój w Otmuchowie. Jeden z Tatarów, wędrując po okolicach, trafił do stadniny niejakiego Boguna pod Paczkowem. Bogun miał piękną córkę, w której najeźdźca zakochał się bez pamięci, ale za to z wzajemnością. Zamierzał wziąć ją, tatarskim zwyczajem, jako brankę, jednak dziewczyna namówiła go, by skorzystał z polskiego obyczaju i poprosił jej ojca o rękę.

Kościół w Kałkowie został podobno zbudowany przez templariuszy. Wkrótce po tym jak Filip Piękny skazał zakon na anihilację i zagarnął jego bogactwa, chciwy król zaczął przyglądać się również templariuszowskim dobrom za granicami Francji. Doszły jego uszu informacje o skarbach ukrytych w kościele w Kałkowie na Śląsku. Ponieważ było to poza granicami domeny Filipa, zawarł on pakt z diabłem, który miał się udać po skarby.