województwo warmińsko-mazurskie

W Durągu kiedyś znajdował się zamek. Jego panem był rycerz Durunga, postać raczej niezbyt przyjemna. Za karę za swoje występki, jego zamek zapadł się pod ziemię wraz z nim. Jednak mimo tego rycerz nie zaznał spokoju po smierci. Błąkał się po parku pod postacią czarnego psa.

W 1410 roku przed bitwą pod Grunwaldem na zamku w Rynie odbyło się spotkanie litewskiego księcia Witolda z krzyżackim mistrzem. Ustalono na nim, że Witold razem z wojskami przystąpi do bitwy po stronie Jagiełły, jednak w kluczowym momencie zmieni stronę, przyczyniając się do krzyżackiego zwycięstwa. Gwarantem umowy miała być żona księcia oraz ich dzieci, które przybyły razem z Witoldem na zamek.

O złym węgorzu, terroryzującym mieszkańców Tolkmicka

Wiele wieków temu na Grajewskiej Kępie mieszkało pewne małżeństwo rybaków. Mieli oni już dwanaście córek, kiedy urodziła im się kolejna. Na imię dali jej Galinda. Dziewczyna wyrastała na piękną niewiastę. Wtedy rodzice postanowili, że to ona ma pozostać na wyspie i odziedziczyć gospodarstwo.

Za czasów cesarza Nerona na mazurskie ziemie przybyła z samego Rzymu wyprawa kupiecka w poszukiwaniu bursztynu. Wraz z nimi, w ramach eskorty, podróżował młody żołnierz imieniem Geling. Niedaleko jednego z jezior został zaatakowany przez niedźwiedzia i raniony.

W 1564 roku czwórka młodych ludzi z Kalu zebrała się wieczorem w budynku starej karczmy. Mieli na imię Paweł, Gertruda, Benedykt i Róża. Byli dwiema parami zakochanych, którym jednak rodzice bronili ożenku. Upojeni alkoholem, oddawali się cielesnym uciechom, póki mogli.

Zły pan i jego dobra córka, która nie jest jednak w stanie oszukać przeznaczenia

Trzej władcy zakładają trzy miasta

Legenda założycielska Tolkmicka

Piękna królewna, która nie mogła wyjść za mąż

Jak złośliwy malarz przyczynił się do powstania niechlubnego przydomka mieszkańców

O jaćwieskim pochodzeniu herbu miasta

Po rozebraniu zamku w Lidzbarku pozostały po nim obszerne podziemia, ciągnące się aż pod Jezioro Lidzbarskie. Wielu śmiałków próbowało odnaleźć wejście do nich, kryły bowiem podobno niezliczone skarby.

Wracający w rodzinne strony rycerze spod Grunwaldu pobłądzili w lesie i natrafili na jezioro, przegradzające im drogę. Zdecydowali się je przepłynąć, co nie było proste, ale udało im się. Niestety, zaraz po wyjściu z wody potonęli w zdradliwych bagniskach okolic Lidzbarka. Po tych wydarzeniach zaczęto słyszeć żałosne, potępieńcze okrzyki nocami na mokradłach. Mieszkańcy nazwali tę okolicę Bryńskiem — od staropolskiego słowa oznaczającego błoto. Bowiem w błocie potopili się rycerze.

Dawno temu w lesie pomiędzy Górznem a Lidzbarkiem znajdowała się bogata wioska. Mieszkańcom, nieniepokojonym przez wojenne zawieruchy, powodziło się dobrze. Budowali coraz większe zagrody, zwiększali pogłowie bydła, wybudowali duży kościół.

Kłótnie o największy łup pozbawiają go, jak zwykle, wszystkich

Trzy dziewczyny, trzy różne temperamenty i historie. A w tle mity założycielskie Tolkmicka i Kadyn

Po nieudanej kampanii Napoleona w Rosji, przez tereny Mazur wracało do ojczyzny dwóch wycieńczonych żołnierzy francuskich. W końcu dotarli oni na wyspę na Niegocinie, gdzie zmogły ich odniesione rany, głód i zmęczenie.

W mazurskich lasach niedaleko dzisiejszej wsi Klon siedzibę miał niegdyś zbój Sikora (Schekorra). Był on znanym rabusiem, wzbudzającym postrach swoją brutalnością i okrucieństwem. Nie był jednak zwykłym oprychem. Podczas gdy jednych grabił, innym mieszkańcom okolicy pomagał.

Kiedy w 1066 roku król angielski Harold Godwinson zginął w bitwie pod Hastings, a Anglia została utracona na rzecz Normanów, jego dzieci zabrały królewskie skarbu i uciekły na wschód Europy. Wśród zabranych kosztowności znajdował się również odnaleziony przez rycerzy króla Artura Święty Graal.