województwo kujawsko-pomorskie

Pewnego razu żyła gdzieś dwójka zakochanych w sobie młodych ludzi: Ciech i Cina. Jednak ojciec Ciny nie chciał wyrazić zgody na ich małżeństwo. Był w tym tak kategoryczny, że młodzi zdecydowali się na ucieczkę.

Jeden z właścicieli dóbr w Chomiąży zmarł pewnej jesiennej nocy. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że tego samego wieczora jeden z jego pracowników udał się do stodoły, by zebrać pozostawiony tam snop. Ku jego zaskoczeniu, na snopie siedziała postać przypominająca jego pana. Wystraszony udał się do żony, a następnego dnia opowiedział wszystko zarządcy majątku. Razem udali się do stodoły, ale po zbożu nie było już śladu. Na klepisku pozostały jedynie plewy. Gdy pracownik, który ujrzał ducha poprzedniego dnia, nachylił się nad nimi i rozgarnął je ręką, te zniknęły.

W XIII wieku papież Innocenty wysłał biskupa Sendezę do króla duńskiego Eryka, by nakłonić go do organizacji krucjaty przeciwko pogańskim piratom. W dowód swojej dobrej woli powierzył posłańcowi cenną relikwię — głowę świętej męczennicy Barbary, która miała wzmocnić prestiż Eryka jako chrześcijańskiego władcy. Po przybyciu do Danii okazało się jednak, że król wyruszył na wyprawę do Szwecji. Niestrudzony legat papieski wsiadł na statek i ruszył za nim.

Pod koniec życia pomorski książę Grzymisław udał się na polowanie. Towarzyszył mu w nim jedynie jego kapelan, zakonnik szpitala św. Jana. W pewnym momencie w pogoni za zwierzem książę spadł z konia i złamał nogę. Zorientował się, że jest sam. Joannita gdzieś pognał w dal.

Dawno temu pomorski książę Świętopełk płynął ze swoją załogą do Sartowic. Kiedy przepływali obok Świecia, zerwała się wielka burza. Fale przewracały i zatopiły statki. Wrzuceni do wody ludzie dostrzegli jednak jakiś punkt w oddali. Była to świeca w domu pustelnika, który czuwał nad chorym. Dzięki światłu wielu wojów, w tym sam książę, dotarło do brzegu i uratowało się.

Pewien kupiec wyruszył kiedyś Wisłą do Gdańska, by sprzedać swoje zboże. Na tej transakcji nieźle się dorobił, toteż w drodze powrotnej zatrzymał się w karczmie niedaleko Świecia. Gdy już w niej pojadł i popił, uwagę jego przykuł osmolony obraz, którego karczmarz używał, by zatkać dziurę w kominie. Po starciu sadzy kupiec zobaczył wizerunek Matki Boskiej. Jako że był pobożnym człowiekiem, zdecydował się odkupić obraz, bowiem nie godzi się by święty wizerunek służył tak przyziemnym zadaniom. Karczmarz zwietrzył jednak interes i targował się mocno. W efekcie kupiec pozostawił w oberży większość swojego zarobku z wyprawy.

W 1775 roku w Kcyni wybuchł groźny pożar, w którym spłonęła duża część miasta, a także klasztor karmelitów, z którego ostała się jedynie kaplica. Ojcowie szybko zabrali się do odbudowy, ogłaszając zbiórkę pieniędzy. Wiele osób wpłacało, bowiem czasy były niespokojne, a przyczynienie się do odbudowy kościoła bądź klasztoru miała zapewnić odpust i boską opiekę. Dodatkową motywacją było zrobienie na złość zaborcy pruskiemu, który zwalczał Kościół.

Wiele lat temu na wzgórzu nad jeziorem wybudowano kościół. Drewniana świątynia, którą dobrze było widać z każdego miejsca, cieszyła oko i ducha mieszkańców. Jednak pewnej nocy nadeszła wielka burza. Piorun trafił prosto w wieżę kościoła, która zapaliła się. Wkrótce zaś ogniem zajęła się cała budowla.

Dawno temu w miejscu gdzie obecnie znajduje się jezioro stało wzgórze. Na jego szczycie wybudowano klasztor. Mieszkający w nim mnisi wyróżniali sie bardzo pobożnym życiem.

Dawno temu okoliczne ziemie przemierzała w przebraniu Matka Boska, chcąc zrozumieć mieszkających tu ludzi i dlaczego tak często występują przeciwko prawom boskim. Różnie ją przyjmowano: niektórzy zapraszali do domu i ugaszczali, inni zamykali drzwi przed nosem, każąc iść precz.

Pewnego razu dwóch mieszkańców Włocławka wybrało się nad Jezioro Czarne celem kłusowania na ryby. Byli oni wyposażeni w ładunki wybuchowe, zwane torpedami, które miały im w niecnym procederze pomóc. Gdy odpalili swoją broń na powierzchnię, zamiast ryb które można było wyłapać i sprzedać, wypłynęły ryby o potwornych wręcz kształtach. Wystraszeni kłusownicy uciekli do miasta, ale gdy po kilku godzina wrócili nad jezioro, po potwornych rybach nie było już śladu. Uznali, że otrząsnęły się z ogłuszenia i wróciły do swoich głębin.

W dawnych czasach w miejscu obecnego jeziora stał dwór, który należał do niejakiego Czarnego. Pewnego razu zdradził on swoich przyjaciół, którzy uciekali przed wrogiem i za karę jego dwór zapadł się pod ziemię, tworząc niezwykle głębokie jezioro.

Jezioro Górzno, jak opowiadają miejscowi, ma dwa dna. Kiedyś spod drugiego wypełzł straszy potwór - topielec. Uprzykrzał on życie nie lada okolicznym mieszkańcom. A to wciągnął pod wodę dziecko bawiące się na brzegu, a to posłańca skracającego sobie drogę po lodzie jeziora…

Nad jeziorem Wapionka w pobliżu Górzna znajdował się młyn. Żona mieszkającego w nim młynarza zmarła, więc on samodzielnie musiał wychowywać córkę, Anulę. Z czasem dziewczyna zakochała się w młynarskim pomocniku, Józku. Młodzi umawiali się przy zielonym krzyżu w lesie między Górznem a Czarnym Bryńsku. Stamtąd udawali się w sobie tylko znane miejsca.

Kiedyś dawno we wnętrzu wzgórza nad jeziorem Górzno mieszkały jakieś istoty. Nie wiadomo dokładnie kim byli, nie mieli kontaktów z mieszkańcami osady nad jeziorem. Jedynie codziennie o północy we wzgórzu otwierało się wejście. Wychodziła nim piękna dziewczyna, niosąc duży złoty dzban. Powolnym krokiem zmierzała nad jezioro. Towarzyszyły jej dziwne istoty i jeszcze dziwniejsze odgłosy.