województwo mazowieckie

Przy warszawskim rynku znajdowała się kuźnia Melchiora Ostroga. Wykonywano w niej wiele ważnych zamówień, a to dla książąt, a to dla króla. Płatnerz i jego pomocnicy zawsze mieli pełne ręce roboty. Cierpiały na tym jego dzieci, Maciek i Halszka, nudząc się przeraźliwie. Dlatego Maciej czasem pozwalał im iść na niedaleki rynek, gdzie zawsze działo się dużo ciekawych rzeczy.

Pewnego razu wracając z polowania, syn pana na zamku w Chlewiskach, Kostek, ujrzał pracującą w polu młodą wieśniaczkę. Była piękną dziewczyną i dziedzic zakochał się w niej bez pamięci. Chciał się z nią jak najszybciej żenić, jednak na to zgody nie chciał wyrazić jego ojciec, który widział raczej syna z córką jakiegoś magnata.

Nur był nieźle prosperującym miasteczkiem targowym nad Bugiem. Pewnego roku postawiła w nim swoje kramy nawet sama królowa Bona. Były one tak wystawne, że zawiść ogarnęła lokalnych handlarzy. Wystosowali oni skargę do króla, że stragany jego żony odciągają kupujących od ich kramów.

Dawno temu, zanim jeszcze założona została Warszawa, w okolicy znajdował się piękny i bogaty pałac. Mieszkali w nim król i królowa, a wraz z nimi ich córka. Królewna jednak była zawsze smutna, czegoś jej w życiu brakowało...

Pewnego dnia pod murami Płońska stanęły obce wojska, z zamiarem zdobycia i ograbienia go. Jednak mieszkańcy miasta nie zamierzali tanio sprzedawać skóry. Zamknęli bramy i przygotowali się do oblężenia. Na miasto wkrótce spadł grad strzał, próbowano szturmować umocnienia, jednak na nic się to wszystko napastnikom zdało. Gdy wydawało się, że obrońcy wyjdą ze starcia zwycięsko, wróg sięgnął po ostatniego asa w rękawie — działo artyleryjskie.

W Puszczy Kozienickiej znajdowało się niegdyś wielkie jezioro, pełne ryb. Dziś pamięć o nim pozostała jedynie w nazwie wsi Zajezierze, bowiem jezioro już nie istnieje. Stało się tak za sprawą dwóch obdarzonych magią kobiet... Pewnego razu sprowadziły się one nad brzeg jeziora. Jedna była dobra, chodzono do niej po rady i lekarstwa. Druga jednak była zła. Towarzyszył jej kruk, a mieszkańcy zanosili jej dary, byle tylko nie karała ich zbyt mocno. Któregoś dnia rybacy wypłynęli na jezioro, jednak niedługo potem rozpętała się burza. Znalazłszy się w niebezpieczeństwie, mieszkańcy wsi myśleli bardziej o uratowaniu życia niż o połowie. Pomogła im dobra wiedźma, której udało się uspokoić fale jeziora. W efekcie jednak sieci były puste, nie było darów, co rozgniewało złą wiedźmę.

Kiedy Bona Sforza była królową Polski, otrzymała jako swoje ziemie zamek w Czersku. Na jego dziedzińcu wybudowała dworek i otaczała okolicę opieką.

Czasami nocą na zamku w Czersku można spotkać widmo w charakterystycznym stroju pruskiego żołnierza z XIX wieku. Jest to duch pruskiego żołnierza, który brał udział w wysadzaniu umocnień czerskiego zamku, by pozyskać materiał na inne budowy. Odłamek kamienia trafił jednak wojaka, który zginął na miejscu i na zawsze już tutaj pozostał.

Pod zamkiem w Czersku rozciągają się podobno obszerne lochy. Ukryty jest w nich spory skarb, zebrany przez mazowieckiego księcia Konrada. Nikt jednak nie może się do niego dostać. Skarbu pilnuje bowiem smok, a właściwie Wywerna, który nie ma litości dla śmiałków.

Dawno temu dwie siostry-syreny wypłynęły z Atlantyku na poszukiwanie nowych miejsc. Postanowiły płynąć na wschód, do mało znanego morza, które przypominało duże jezioro. Kiedy dotarły do cieśnin łączących to tajemnicze morze z oceanem, jedna z nich postanowiła zostać już w tym miejscu i tam zamieszkała.

Przed laty w Osuchowie po chorobie zmarła mała dziewczynka. Jej matka niemal oszalała z żalu i nikt nie mógł jej pocieszyć. Pewnej nocy rozpaczającą odwiedził we śnie duch dziewczynki. Powiedziała ona matce, by ta nie martwiła się, bo jej córka jest teraz w lepszym miejscu. A żeby potwierdzić, że to nie tylko senna mara, zostawi ślad odciśnięty w pobliskim głazie.

Podczas potopu szwedzkiego, kiedy wojska podeszły pod Pieczyska, mieszkańcy ukryli się w lesie, w pobliżu ogromnego głazu tam się znajdującego. Nieprzyjaciel jednak podążył za nimi i już zbliżał się do ich kryjówki, kiedy na kamieniu pojawiła się jakaś świetlista postać. Szwedzi w strachu uciekli. Chwilę potem, gdy mieszkańcy wsi wyszli z ukrycia, zobaczyli że na głazie nikogo nie było, ale znaleźli tam odbite dwa ślady stóp. Przypisano je Matce Boskiej, której ochrona uratowała wieś.

Kiedyś okolice Czarnocina pustoszone były przez pewnego jaszczura. Ludzie nic nie mogli poradzić na bestię, aż pewnego razu we wsi pojawiła się tajemnicza kobieta. Obiecała ona pomóc mieszkańcom. Wybrała się do kamienia, leżącego za wsią, w kierunku na Wólkę, i położyła coś na nim. Pouczyła również ludzi, by nikt nigdy nie stawiał na tym głazie stopy.

W czasach gdy budowano kościół w Hadynowie, w szczególny sposób robotnikom pomogła pewna stara kobyła. Choć była ślepa, drogę z wyrębu do miejsca budowy kościoła pokonywała z drewnem sama i bez nadzoru. Dzięki temu więcej osób mogło być zaangażowanych w inne prace.

Papież Klemens VIII leżał zmożony chorobą w swoich komnatach w Watykanie. W gardle zrobił mu się jakiś wrzód, który uniemożliwiał przełykanie. Ówczesna medycyna była wobec tego bezradna, papież więc oczekiwał na powolną śmierć głodową. Otaczali go kanonicy, odmawiający litanię do wszystkich świętych, w nadziei że któryś z nich pomoże.