Pustelnik i grusza

Dawno temu w miejscu, gdzie teraz znajduje się Krobia, mieszkał pewien pustelnik. Już za życia miał o opinię świętego męża. Główną jego radością były owoce gruszy, rosnącej w pobliżu jego pustelni. Niestety, któregoś dnia pustelnik zauważył, że ktoś osypał owoce z jego drzewa i zabrał je. Nie była to dobra wiadomość, bowiem gruszki były głównym źródłem pożywienia mężczyzny podczas zimy.

Kilka dni później pustelnię odwiedził pewien wędrowiec. Pustelnik przyjął go i dał mu też ostatnie kawałki suszonych gruszek, jakie miał. Odchodząc, wędrowiec obiecał spełnić jego życzenie. Pustelnik poprosił o to, że kiedy ktoś obcy wejdzie na jego gruszę, nie mógł już zejść. W ten sposób chciał się zabezpieczyć przed przyszłymi kradzieżami.

Kilka lat później przyszła po pustelnika śmierć. Przytomny mędrzec polecił jej, by przed wykonaniem swojej roboty przyniosła mu jeszcze owoc z jego ulubionego drzewa. Kostucha weszła na drzewo i utknęła tam. Przez lata na ziemi nie było chorób i śmierci, a pustelnik cieszył się dalszym zdrowiem.

Jednak po tym czasie zrozumiał, że czas już na niego. Pomógł śmierci zejść z drzewa. Jednak ta postanowiła się zemścić i poinformowała, że pustelnik jeszcze przez wiele lat będzie musiał tułać się po świecie, obserwując jej dzieła. Zrozpaczony pustelnik opuścił swoją siedzibę i nikt go więcej już nie widział.

W miejscu jego pustelni postawiono później kościół.