powiat myszkowski

Niestraszny duch matki w żałobie

Uratowany od utonięcia weteran stawia kapliczkę

Kiedyś na zamkach w Bobolicach i Mirowie panowali dwaj bracia. Żyli oni w zgodzie i razem pomnażali swój majątek. Zbudowali nawet podziemny korytarz, łączący swoje zamki, i w nim składowali swoje kosztowności. A było ich tyle, że ponoć można było oślepnąć, gdy się tam weszło.

Dawniej, kiedy obszary dzisiejszego Myszkowa i okolic porastały gęste bory, wybrał się w tej okolicy na polowanie pewien król. W pogoni za ranną zwierzyną oddalił się od swojej drużyny i zagubił się w gęstym lesie. Jego towarzysze rozpoczęli poszukiwania, które jednak nie dawały rezultatów. Dopiero po kilku dniach znaleźli swojego króla, leżącego w przehalinie i przymierającego głodem. Udało się go jednak uratować.

W czasach kiedy dzisiejsze Koziegłowy nosiły jeszcze nazwę Żabikruk, rządził nimi pewien starosta, który miał zatarg z panem zamku w Świnnicy, leżącego kilka wiorst na południe. Pewnego razu kasztelan najechał ziemie starosty, pustosząc je i paląc. Włodarz wraz z załogą schronił się w zamku, stojącym na łące w pobliżu miasta.

W roku 1831 podczas zarazy do Bobolic przyszła pewna żebraczka w zaawansowanej ciąży. Prosiła o przyjęcie jej w karczmie na noc. Jednak gospodarz, pomny na krążące plotki, że to właśnie wędrujący żebracy stoją za szalejącą chorobą, przepędził ją. Nie przyjęli jej też inni ludzie we wsi, do których pukała. W końcu udała się do ruin zamku i nigdy więcej nikt jej nie widział.

Na pięknych terenach Jury Krakowsko-Częstochowskiej znajdował się niegdyś rajski ogród - Eden - w którym powołani do życia zostali Adam i Ewa. Kiedy jednak zostali ostatecznie z niego wygnani, Bóg postawił nad graniczną rzeką anioła z mieczem na straży. Od tego rzekę nazywają Wartą, ponieważ nad nią wartę pełnił boski strażnik. Miejsce po Edenie nazwano Porajem (po raju). Ludzie zamieszkali w tym miejscu po tym, kiedy okoliczna ziemia zarosła gęstym lasem i groźny anioł przestał jej strzec, ponieważ nie przypominała już rajskiego ogrodu.

Kiedy Tatarzy najechali polskie ziemie, oblegli również zamek w Koziegłowach, głodem zmuszając obrońców do kapitulacji. Część z nich wycięli, innych wzięli w niewolę, umknął im jednak książę wraz z małżonką, którzy po sznurze spuścili się z baszty poza mury i uciekli w stronę Śląska.