Zamek Bobolice

Kiedyś na zamkach w Bobolicach i Mirowie panowali dwaj bracia. Żyli oni w zgodzie i razem pomnażali swój majątek. Zbudowali nawet podziemny korytarz, łączący swoje zamki, i w nim składowali swoje kosztowności. A było ich tyle, że ponoć można było oślepnąć, gdy się tam weszło.

W latach, kiedy zamek w Bobolicach lata swojej świetności miał już za sobą, mieszkał z nim pewien stary hrabia. W wieku lat przeszło sześćdziesięciu poślubił on, wbrew jej woli, młodą dziewczynę. Zamknął ją razem z sobą w zamku. Tam urodziła mu trójkę dzieci.

W roku 1831 podczas zarazy do Bobolic przyszła pewna żebraczka w zaawansowanej ciąży. Prosiła o przyjęcie jej w karczmie na noc. Jednak gospodarz, pomny na krążące plotki, że to właśnie wędrujący żebracy stoją za szalejącą chorobą, przepędził ją. Nie przyjęli jej też inni ludzie we wsi, do których pukała. W końcu udała się do ruin zamku i nigdy więcej nikt jej nie widział.