Przepędzona żebraczka

W roku 1831 podczas zarazy do Bobolic przyszła pewna żebraczka w zaawansowanej ciąży. Prosiła o przyjęcie jej w karczmie na noc. Jednak gospodarz, pomny na krążące plotki, że to właśnie wędrujący żebracy stoją za szalejącą chorobą, przepędził ją. Nie przyjęli jej też inni ludzie we wsi, do których pukała. W końcu udała się do ruin zamku i nigdy więcej nikt jej nie widział.

Jakiś czas później przechodzący w pobliżu zamku młodzian usłyszał coś jakby kwilenie dziecka, dochodzące z ruin. Zaintrygowany wspiął się na nie. Jakieś było jego zdumienie i przerażenie, gdy ujrzał białą, przewiewną postać, tulącą malutkie dziecko na rękach i karmiącą je piersią.

Szybko zbiegł na drogę i pognał do wsi, gdzie opowiedział o tym w karczmie. Ludzie zebrali się, uzbroili w widły i poszli na zamek. Ducha nie spotkali, jednak zobaczyli istotnie niemowlaka leżącego obok zwłok przepędzonej ze wsi żebraczki. Sądząc po stanie ciała, nie żyła już od kilku dobrych dni. W jaki sposób więc dziecko, które wcale nie wyglądało na skrajnie wygłodzone, przeżyło? Na to nie udało się nigdy odnaleźć odpowiedzi. Być może była to Blada Kobieta z legendy, w ten sposób realizująca swoje matczyne instynkty?