miasto Poznań

O powstaniu tradycji odgrywania hejnału w Poznaniu

Kiedy dawno temu zakończono odbudowywanie centrum Poznania po pożarze, na koniec robót postanowiono wyprawić wielką ucztę. Zaproszono na nią wielu dygnitarzy, a zaplanowana była z wielką pompą. Właśnie w trakcie niej planowano odsłonięcie nowego zegara na ratuszowej wieży. Była to konstrukcja wielce skomplikowana, pełna przekładni, ciężarków, dźwigni. Opowieści o niej rozbudzały wyobraźnię niejednego mieszkańca miasta.

Pierwotnie wieś Junikowo zlokalizowana była bliżej centrum Poznania, niż dziś. Jej mieszkańcy znani byli z występności i hulaszczego trybu życia. Byli stałymi bywalcami karczm, wdawali się w bijatyki, nie dochowywali wierności. W końcu spotkała ich za to kara. Ziemia rozstąpiła się i pochłonęła wieś, a w jej miejscu powstał staw. Nową wieś założono dalej od Poznania, w dzisiejszej lokalizacji dzielnicy.

Giovanni Battista di Quadro, architekt odpowiedzialny za renowację poznańskiego ratusza, kończył właśnie kolejny fragment fresku w głównej sali. Za temat obrał sobie cztery pory roku. Trzy z nich były już skończone, jednak Giovanni nie umiał znaleźć odpowiedniej muzy, by namalować wiosnę. Chodził po całym mieście i okolicy, szukając odpowiedniej dziewczyny, która stałaby się jego modelką. W końcu w lasach należących do kasztelana Andrzeja Górki ujrzał ją — prześliczną personifikację wiosny. Była to córka gajowego, a także — o czym architekt nie wiedział — wybranka świeżo upieczonego trębacza ratuszowego, Jaśka.