powiat obornicki

W Warcie w pobliżu Łukowa żył pewien demon, który miał w zwyczaju niszczyć pola okolicznych chłopów.

Dwór w Bąblinie był w XIX wieku prawdziwą oazą polskości w pruskim zaborze. Właścicielami jego była rodzina Dobrzyckich. Jeden z członków dalszej rodziny, Mikołaj, bohater powstania listopadowego, przebywał w majątku w 1848 roku, kiedy wybuchło powstanie. Doświadczony wojak dołączył do walk, ale poległ podczas nieudanego ataku na Oborniki. Jego ciało prusacy wrzucili do rzeki, którą słynęło aż do Bąblina, gdzie wyłowiono je i pochowano pod obeliskiem w parku dworskim.

Pewna dziewczyna mieszkająca w okolicach Jeziora Starskiego lubiła przesiadywać nad jego brzegiem w tylko sobie znanych miejscach. Przebywała tam godzinami, zamyślona i pogrążona w marzeniach. Pewnego dnia poczuła, że woda jeziora zaprasza ją do siebie. Bez zastanowienia podążyła za odczuciem, ale nie utonęła, tylko zmieniła się w wodnicę, która żyje w wodach jeziora do dziś.

W wodach Jeziora Rogoźno żyła piękna nimfa. Odziana w powłóczyste szaty, wynurzała się z wód jeziora, gdy zbliżali się do niego spragnieni ochłody młodzieńcy. Wabiła ich swoim wdziękiem, kruczoczarnymi włosami i pięknym wiankiem na głowie. Nieszczęśnik, który poddał się jej powabom, ginął na zawsze w wodach jeziora.

Według legendy niegdyś w pobliżu Bąblina żył stwór o głowie lwa. Żywił się on korą, obgryzaną z drzew. Podobno był to duch przestępcy-samobójcy, który powiesił się na pewnych drzewie pod wsią. Za karę za swoje przewinienia został przemieniony w takiego potwora, który miał obgryzać korę z drzewa, na którym skończył żywot, aż nie obgryzie całej. Jednak po jego śmierci drwale ścięli to drzewo, toteż stwór wył przeraźliwie, wiedząc że nie wykona zadania do końca i nie zazna spokoju.

Pewien parobek z Gościejewa szedł kiedyś wzdłuż rzeki Wełny, gdy nagle spostrzegł w jej wodach ogromną rybę. Gdy się nachylił, by przyjrzeć się stworzeniu, ta rozwarła paszczę, jak gdyby chciała połknąć człowieka. Przerażony chłop zaczął uciekać drogą w stronę Kaziopola, a ryba podążała jego śladem rzeką. Dopiero później dowiedział się, że jest to zaklęty duch innego parobka, który utopił się kłusując nocą na ryby.

W wodach Jeziora Rogoźno żyły dziewice wodne, zwane wodnicami. Pewnego dnia kobieta z Rogoźna udała się do lasu, by zebrać w nim nielegalnie drewna. Gdy objuczona wracała ścieżką wzdłuż jeziora, ujrzała wynurzającą się z niego postać. Była to wodnica. Kobieta, ujrzawszy ją, nie mogła się dalej ruszyć i dopiero gdy wyrzuciła skradzione drewno, mogła iść dalej. Jednak gdy wróciła do domu, zachorowała i wkrótce zmarła.

Jeden ze sług państwa Korytkowskich, których pałac znajdował się w Grochowiskach, był pewnego dnia świadkiem, jak złodzieje planowali napad na majątek państwa. Poprosił więc swoich mocodawców by jako stróż mógł pilnować dworu przed rabusiami. Ci jednak okazali się sprytniejsi. Pojmali sługę-stróża, a następnie oślepili go, odcięli mu język i pozostawili w stercie gałęzi na śmierć.