gmina Lidzbark

Po rozebraniu zamku w Lidzbarku pozostały po nim obszerne podziemia, ciągnące się aż pod Jezioro Lidzbarskie. Wielu śmiałków próbowało odnaleźć wejście do nich, kryły bowiem podobno niezliczone skarby.

Wracający w rodzinne strony rycerze spod Grunwaldu pobłądzili w lesie i natrafili na jezioro, przegradzające im drogę. Zdecydowali się je przepłynąć, co nie było proste, ale udało im się. Niestety, zaraz po wyjściu z wody potonęli w zdradliwych bagniskach okolic Lidzbarka. Po tych wydarzeniach zaczęto słyszeć żałosne, potępieńcze okrzyki nocami na mokradłach. Mieszkańcy nazwali tę okolicę Bryńskiem — od staropolskiego słowa oznaczającego błoto. Bowiem w błocie potopili się rycerze.

Dawno temu w lesie pomiędzy Górznem a Lidzbarkiem znajdowała się bogata wioska. Mieszkańcom, nieniepokojonym przez wojenne zawieruchy, powodziło się dobrze. Budowali coraz większe zagrody, zwiększali pogłowie bydła, wybudowali duży kościół.